Biologische voeding voor honden en katten!

Biologische hondenvoeding en kattenvoeding van hoogwaardige herkomst en kwaliteit is onze specialiteit. Al onze (vlees)produkten zijn gegarandeerd vrij van verborgen conserveringsstoffen, kunstmatige vitaminen, kleurstoffen, aroma’s, emulgatoren, stabilisatoren, suikers, smaakversterkers en nitrietpekelzout.
(Verzendkosten: € 4,95 per bestelling). Voedingsadvies is gratis en vrijblijvend: 06-12920076

Ontworming: heiligt het doel de middelen?

Onderstaand artikel geeft goed onderbouwde informatie rondom het thema wormen bij honden en katten. Het is informatief bedoeld. Als uw dier ziekteverschijnselen vertoont die bij een wormbesmetting horen laat het dan onmiddelijk testen. Maar laat het liever niet zover komen. Testpakketjes voor thuis kunnen worden aangevraagd bij VPL Het Woud. Het 4 x per jaar 'blind' geven van chemische bestrijdingsmiddelen is niet alleen onverstandig maar ook buitengewoon dieronvriendelijk.

Ieder levend schepsel heeft een doel in het leven: dus ook endoparasieten, dit zijn parasieten (wormen) die wonen in een gastlichaam, zoals bijv. een hond, kat, paard of mens. De meeste mensen walgen bij de gedachte aan wormen. Omdat we het gevoel hebben overgeleverd te zijn aan de genade van deze parasieten. Maar de natuur heeft zo zijn bedoelingen… wormen versterken juist de afweer (het immuunsysteem) van de gastheer/vrouw.

De term ‚parasiet’ werd oorspronkelijk gebruikt voor mensen en komt van het Griekse ‚parasitikos’. Het betekent: meeeters/gastbewoners. Er waren voorproevers aan de adellijke hoven. Zij probeerden het voedsel van de adel en namen het risico van een mogelijke vergiftiging. Er ontstond jaloezie onder de andere burgers omdat deze ‚parasieten’ niet werkten en toch het beste voedsel kregen. Zo heeft de term ‚parasiet’ een negatieve lading gekregen. De biologische betekenis van parasiet is ongeveer 200 jaar oud. Elke parasiet houdt zijn eigen gastheer (hond, kat, paard, mens) in het eigen belang in leven. Hij beschadigt zijn gastheer in meer of mindere mate, afhankelijk van hoe sterk het immuunsysteem van de gastheer is. Zowel de mens als het dier zijn voortdurend met wormen en bacteriën in contact geweest in grond, plassen, beken, door aanrakingen en door voedsel. In de loop der geschiedenis hebben zij elkaar uitgedaagd en versterkt als een zogenaamde co-evolutie!

Wormen schakelen regulerende mechanismen in die onjuiste reacties zoals allergieën of auto-immune ziekten elimineren of afzwakken. Endoparasieten dwingen het immuunsysteem om terug te vechten zodat het steeds complexer en steeds geraffineerder (en dus slimmer) wordt.

De reactie van parasieten is: sterven of ontwijken. Ontwijken betekend: een succesvolle voortplanting van de parasiet. Het immuunsysteem van de gastheer reageert met nog meer geavanceerde verdedigingstrategieën om de wormen te elimineren: het is een constante wedstrijd, een co-evolutie! In de eerste fase van de wormbesmetting vecht de gastheer tegen de wormen. Toch kan een al te lange strijd van het immuunsysteem ook veel schade aanrichten (neem bijv. olifantsziekte). In plaats daarvan kan besloten worden de worm dan maar eitjes te laten produceren en vrede te sluiten met de parasiet… Deze fysiologische relaties tussen gastheer en parasiet worden door Prof. Rook ‚oude vrienden hypothese’ genoemd. Niet wederzijdse vernietiging, maar vreedzame co-existentie (dus: samenleven).

Bij mensen kunnen wormen succesvol als therapeuten ingezet worden: bijv. de zweepworm (een parasiet die voorkomt in de darm van binnenlandse en wilde varkens - behorend tot de rondwormen) verlicht ongemak en symptomen bij de ziekte van Crohn, colitis ulcerosa en aan MS gerelateerde auto-immuunziekten. Verschillende experimenten hebben dit bevestigd. De wormen veroorzaken een signaal dat naar het immuunsysteem gestuurd wordt waardoor massaal regulerende lymfocyten (witte bloedcellen) geactiveerd worden. ‚Daardoor word het auto-agressieve mechanisme dat leidt tot MS afgezwakt’, verklaart Prof. G. Rook. Wormeieren op recept hebben nog geen concrete toekomst, maar wachten intussen wel op goedkeuring. Het s’werelds grootste productiebedrijf voor Biotherapie en Geneeskunde (Ovamed), wat gevestigd is in Hamburg, produceert wormeieren.

Micro-organismen en wormen zijn de leermeesters van het immuunsysteem!
Het immuunsysteem moeten leren om het onderscheid te maken tussen vriend en vijand. Het leerproces vindt plaats in de vroegste kinderjaren: dwz in de puppy- en veulentijd! En dit is ontzettend belangrijk voor het verdere leven van dieren in het wild: als de confrontatie met wormen ontbreekt kan het immuunsysteem niet perfect volwassen worden. Een verzwakte verdediging of onjuiste reacties van het immuunsysteem zijn dan heel realistisch….

Zijn wormen dan geen parasieten?
Een ernstige wormbesmetting die de gezondheid van het dier in gevaar brengt - dat is volkomen duidelijk - dat is parasitisme. Symptomen zijn: een doffe vacht, gewichtsverlies, diarree, koliek, opgezwollen buik, jeuk (op de staart, rond de anus) en algemene zwakte. Als gevolg van de schade aan de darmslijmhuid kunnen ontstekingen of darmperforaties voorkomen. Lintwormen bijv. hechten zich sterk aan de darmslijmhuid en kunnen in het ergste geval zweren of verstoppingen veroorzaken. Als ware mee-eters onttrekken zij belangrijke voedingsstoffen aan paard, hond en kat met als gevolg dat de dieren ernstig verzwakken. Veulens en pups zijn gevoeliger dan volwassen dieren omdat het immuunsysteem van deze jonge dieren nog niet gerijpt is. Oudere dieren raken ten opzichte van jongere dieren zelden met wormen besmet omdat ze in de loop der jaren een immuniteit ontwikkelen.

Tegen het einde van de zwangerschap worden ten gevolge van hormonale veranderingen wormlarven in de weefsels van de moeder overgedragen aan het ongeboren kind - dus nog in de prenatale fase. Gezien de wormlarven o.a. ook in de borstklieren van de merrie of de teef gaan zitten worden na de geboorte dus ook via moedermelk larven overgedragen. Precies op dit punt proberen wij, met behulp van overmatige en ondoordachte chemische stoffen, om alles wat ‚ruikt naar parasiet’ te doden. Er wordt in feite een oorlog gevoerd tegen het immuunsysteem in plaats van het te erkennen als een bondgenoot!

Is het de taak van Moeder Natuur om het leven hard te maken voor mens en dier?
Nee, integendeel! Moeder natuur houdt van gezonde dieren en daarom overleven de sterksten van de soort.... Gezien vanuit de ‚oude vrienden’ hypothese, is de overdracht van larven zinvol. In de periode onmiddellijk na de geboorte van het veulen of de pup, en ook tijdens de borstvoeding, wordt het immuunsysteem beïnvloed en versterkt. Het jonge organisme moet gaandeweg het verschil tussen 'goed' en 'kwaad' leren kennen. Het is juist een uitstekende training voor het immuunsysteem! De parasieten functioneren praktisch gezien als een partner in een competitie met gewijzigde regels: het vermijden van verwondingen, overwinning noch nederlaag - in plaats van het verbeteren van de capaciteiten van àlle deelnemers. Dat is geen parasitisme!

In de natuur is het zo dat niet elke pup, kitten of veulen volwassen wordt, de sterksten blijven leven, de zwaksten gaan dood. Fokkers van honden, katten en paarden houden het liefst alles in leven, deels uit vals sentiment, deels uit financieel gewin. Het met chemische middelen in leven houden van zwakke dieren is tegenstrijdig met de wetten van de natuur.

Als het immuunsysteem van de gastheer de wormen als vijanden herkent en in hun waarde laat, vormt zich een levende symbiose (samenwerking) tussen gastheer en parasieten. Endoparasieten trainen vervolgens het immuunsysteem van paarden, honden en katten. En dat is nu net het grote voordeel wat de dieren uit de confrontatie met darmparasieten kunnen halen! De omvang van de wormbesmetting van het paard, de hond of de kat is relevant voor het onderscheid tussen ‚parasitisme’ of ‚symbiose’.

‚Hoeveel wormen heeft het dier nodig?’
Prof. G. Rook zegt: "volgens verschillende vertegenwoordigers van geneesmiddelen voor dieren geeneen!" Tenminste dat suggereren de ontwormingsadviezen voor honden, katten en paarden. Chemische ontwormingskuren zijn gebaseerd op gevoelens van angst en onveiligheid en een gebrek aan vertrouwen in het natuurlijke zelfregulerende vermogen van het lichaam. De ervaring leert juist dat verzwakte immuunsystemen juist bijdragen aan grotere wormbesmettingen, bij zieke of zwakke dieren en dieren in kritieke fasen van het leven (zoals door scheiding van de moeder). Het immuunsysteem moet worden versterkt! De darmflora moet juist hersteld en opgebouwd worden! In plaats daarvan - wordt er precies het tegenovergestelde gedaan - door veelvuldig ontwormen in steeds hogere doseringen. De darmflora van het dier wordt met elk chemisch wormafdrijvend middel, zoals ook met antibiotica, afgebroken! Het milieu van beschermende micro-organismen moet vervolgens steeds weer opnieuw worden opgebouwd.’

Wie weet dit, doet zich de moeite zich te informeren en handelt er vervolgens naar zou je denken. De meeste dierenartsen in ieder geval niet. Waarschijnlijk weten ze het niet, of denken ze niet na over onderwerpen als co-evolutie. Een onstabiele darm verzwakt het immuunsysteem. De ontwikkeling van allergieën en auto-immuunziekten worden onder deze omstandigheden geen strobreed in de weg gelegd. Vandaag de dag is geen sprake meer van kerngezonde paarden, honden en katten. Het aantal chronisch zieke dieren is omhooggeschoten - in relatie met het intensieve gebruik van vaccinaties, antibiotica, ontwormingsmiddelen en slechte voeding. Intussen ontwikkelen steeds meer dierenbezitters intuïtief een afkeer tegen ontwormingsmiddelen – en tevens groeit de bezorgdheid over medicijnresistentie. En toch blijft de geneeskunde deze giftige middelen hardnekkig adviseren. De hulpeloosheid regeert…

Resistentie
De oorzaak voor het ontstaan van resistentie is het frequente gebruik van wormmedicatie evenals het vaak willekeurige inzetten van ontwormingsmiddelen. Ook de niet correct op het lichaamsgewicht aangepaste doseringen leidt tot resistentie (onderdosering door foutief inschatten van het gewicht). Terwijl aan het eind van de jaren tachtig juist aanbevolen werd zo weinig mogelijk wormmedicatie te geven om de ontwikkeling van resistentie af te remmen...

50 Jaar geleden was de resistentie van wormen tegen thiabendazool al bekend!. Sindsdien bestaat er een wereldwijde ontwikkeling van resistentie tegen benzimidazolen die oorspronkelijk tegen kleine strongyliden (bloedwormen) werkten. Deze resistentie geldt voor ten minste 13 soorten kleine strongyliden. Al aan het einde van de jaren tachtig vermoedde men meervoudige resistentie van kleine strongyliden tegen bijvoorbeeld pyrantel. 20 jaar geleden was men zich al bewust van ivermectin-resistente strongyliden bij kleine herkauwers (schapen, geiten) en ontwikkeling van resistentie bij paarden...  Moxidectin, dat eerst met succes gebruikt werd tegen ivermectin-resistente stammen van wormen bij schapen, verliest inmiddels aan effectiviteit.… Moxidectin (een milbemycine) met avermectinen (zoals ivermectine) behoort tot de groep van macrocyclische lactonen. En weer 10-15 jaar later: ook bij paarden blijken spoelwormen tegen ivermectine resistent.

De voortgang bij de ontwikkeling van resistentie kan iedereen voorspellen…

Huidige ontwormers zijn bijv. Panacur (bevat fenbendazol, benzimidazol ), Banminth (bevat pyrantel), Equimax (bevat ivermectine), Equest (bevat moxidectin). Met betrekking tot de ontwikkeling van resistentie blijkt dat men niets geleerd heeft. Integendeel, men weet van resistentie en maakt vervolgens toch weer een sterker middel. Dan wordt de dosis verhoogd en de frequentie verkort. Bijvoorbeeld: Equest, een combinatie van van praziquantel met moxidectin. Ongeveer 20 jaar geleden adviseerde men van praziquantel (middel tegen lintwormen) 0,5 tot 1 mg/kg lichaamsgewicht. Hedendaagse producten bevatten concentraties van 2,5 mg/kg lichaamsgewicht, 2,5 tot 5 keer zoveel! Terwijl het effect afneemt, nemen de bijwerkingen toe met de hoeveelheid en de frequentie van het gebruik.

De bijwerkingen van deze giftige middelen zijn: diarree, ademhalingsproblemen, verhoogde speekselvloed, ataxie en de dood.

Ivermectine en milbemycine bevatten het sterkste zenuwgif van alle ontwormingsmiddelen. Een "normale" dosering heeft dodelijke gevolgen voor gevoelige honden en katten. Dit moeten dierenartsen toch weten? De hond komt normaal gesproken niet in contact met deze gifstoffen, maar een wandeling kan dodelijk voor hem zijn - al knabbelend of etend aan mest van ontwormde paarden, schapen of koeien. Deze giftige ontwormingsmiddelen zijn tot 40 dagen (ivermectine) of tot 75 dagen (Moxidectin) aantoonbaar in de ontlasting. De overijverige ontworming van ons vee leidt tevens tot agrarische en ecologische vraagstukken: avermectines worden tot meer dan 98% met de uitwerpselen uitgescheiden. Ze werken als insecticides, meer dan 90% van alle insecten die zich in de mest bewegen gaan dood. Ivermectine remt bijv. de ontwikkeling van mestkeverlarven, die normaal gesproken paardenuitwerpselen ontleden. De toxiciteit van ontwormingsmiddelen kan hoe dan ook onmogelijk ontkent worden door producenten, dierenartsen en overheden.

Alternatieven
Hoe hebben wilde paarden, honden en katten het in de loop van de geschiedenis volgehouden zonder ontwormingsmiddelen? In ieder geval niet door zichzelf 4 keer per jaar chemisch te ontwormen! In Duitsland is men inmiddels verplicht aan te tonen dat het daadwerkelijk om een wormbesmetting gaat - voordat men chemische ontwormingsmiddelen in mag zetten. Gelukkig zijn er ook in ons land groeiende groepen dierenbezitters die op eigen initiatief mestonderzoek plegen ipv ‚blind’ te ontwormen. De natuur biedt vele mogelijkheden om wormen onder controle te houden. Tot een paar decennia geleden, ontwormde men paarden, honden en katten op een ‚natuurlijke’ manier. Er waren geen chemische ontwormingsmiddelen. Honden en katten gaf men stukken vel (met haren) om op te kauwen. Omdat wormen niet houden van kriebelende dingen (haren maar ook rozenbottelzaden, kokosvlokken, pompoenpitten en walnootbladeren). Aan paarden gaf men planten als mierikswortel of boerenwormkruid.

Het belangrijkste middel om wormen af te schrikken is een stabiele darmslijmhuid.
Dit wordt hoofdzakelijk bereikt door het dier te voorzien van daadwerkelijk verse en gezonde voeding (die niet belast is door allerlei industriële bewerkingen en voorzien is van chemische stoffen) om de natuurlijke lichaamsfuncties in stand te houden. Ter ondersteuning kunnen de dieren zo af en toe kruiden gegeven worden, met name bitterkruiden. Deze werken versterkend op het immuunsysteem van zowel paarden, honden en katten - opdat endoparasieten zich ongemakkelijk gaan voelen en ‚verhuizen’.

Het effect laat zich raden.
Bron: Prof. G. Rook (University College London), Prof. Krüger (Thaer Instituut, Universiteit van Leipzig)

Met Terra-Pura Wormvrij kruiden kunt u uw dier preventief behandelen tegen wormen, het laat de darmslijmhuid intact en ondersteunt de natuurlijke afweer.
Laat voeding uw medicijn zijn (Hippocrates)

hondenvoeding biologisch

ONZE PRODUCENTEN

TERRA-PURA BIOLOGISCHE TIERNAHRUNG

KAY KLEIN’S HUNDEMANUFAKTUR

ZWERGNASE BIO-KRÄUTER

kattenvoeding biologisch

VIDEO’S:
Beelden zeggen meer als woorden....
Interviews en filmpjes met onze leveranciers.

VRAGEN? MAIL ONS:
info@buddysbite.nl

 
Wij gebruiken cookies om het gebruik van onze webwinkel te faciliteren/ het inloggen te vergemakkelijken.
x